Na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie odbyła się ceremonia pożegnalna śp. płk Stefanii Szantyr-Powolnej ps. „Hanka” – patriotki, lekarki, podpułkownik Wojska Polskiego, harcerki, więźniarki sowieckich łagrów oraz wieloletniej działaczki środowisk kombatanckich.
W uroczystościach, z wojskową asystą honorową, uczestniczyli Rodzina i Bliscy Zmarłej, przedstawiciele środowisk kombatanckich i patriotycznych, a także Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, minister Lech Parell.
Śp. płk Stefania Szantyr-Powolna w działalność konspiracyjną zaangażowała się od samego początku. Już w październiku 1939 roku dołączyła do struktur Służby Zwycięstwu Polski. Początkowo pełniła funkcję łączniczki, następnie w Związku Walki Zbrojnej zajmowała się organizacją sieci punktów opatrunkowych oraz kolportażem prasy podziemnej. Z czasem zaczęła organizować drużyny sanitarne i łącznościowe, a także została dowódcą plutonu. Była łączniczką pomiędzy Szefostwem Kedywu a dowództwem oddziałów partyzanckich oraz Szefostwem Powołań Wileńskiej AK.
W lipcu 1944 roku, jako sanitariuszka, brała udział w operacji „Ostra Brama”. Za wykazane męstwo została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami przez Komendanta Obszaru Północno-Wschodniego AK.
Po zajęciu Wilna przez wojska sowieckie pozostawała w konspiracji. W grudniu 1944 roku została aresztowana przez NKWD. Po brutalnych przesłuchaniach skazano ją na 10 lat ciężkich łagrów. Była więziona w obozach pracy w Uchcie w Republice Komi oraz w Workucie.
Po zwolnieniu powróciła do Polski w 1955 roku. Mimo wieloletniej przerwy zdała wszystkie egzaminy i dostała się na Akademię Medyczną, została lekarką. Jednocześnie pozostawała aktywna w środowiskach kombatanckich, angażowała się w działania upamiętniające żołnierzy Armii Krajowej. Przez wiele lat pełniła funkcję prezes Stowarzyszenia Łagierników Żołnierzy Armii Krajowej.
Podczas ceremonii Szef Urzędu wspomniał Jej niezwykłą postawę, pogodę ducha oraz siłę charakteru, mimo trudnych doświadczeń życiowych, w tym utraty wzroku w ostatnich latach życia.
Twarze odwiedzających rozpoznawała dotykiem. A jednak to doświadczenie nie odebrało Jej ani dobroci, ani radości, ani pogody ducha – mówił minister Lech Parell.
Myślę o Niej i o nas. W swoim życiu zaryzykowała tak wiele. Wielu na Jej miejscu patrzyłoby z poczuciem wyższości na innych, mniej doświadczonych, którzy nie zdobyli się na podobne wybory. A ilu z nas nie potrafi z pokorą przyjąć ograniczeń własnego wieku? Miotamy się, złorzeczymy. Chciałbym umieć do końca zachować taką postawę jak Pani Stefania – dodał Szef UdSKiOR.
Śp. płk Stefania Szantyr-Powolna zmarła 1 kwietnia w wieku 102 lat.
Cześć Jej pamięci!
